De band tussen Manon en haar vader Jaap was uitzonderlijk hecht. Jaap volgde haar reizen en haar medische gevecht van dichtbij, altijd balancerend tussen de bezorgdheid van een vader en het respect voor haar onafhankelijkheid.
Toen Manon op 36-jarige leeftijd vrij plotseling overleed, liet zij een schat aan dagboeken, briefwisselingen en een vrijwel voltooid manuscript achter. Haar grootste droom was dat haar verhaal uitgegeven zou worden; niet als een zielig medisch relaas, maar als een inspirerende roman over keuzes maken, moed en levenslust.